Psychologia

Psychologia jest to nauka którą studenci bardzo często wybierają na studiach, ponieważ psychologowie zawsze będą potrzebni. Co to jest właściwie psychologia ?! Psychologia jest to nauka o zachowaniu człowieka względem innych osób lub względem społeczeństwa. Psychologia pozwala nam ukazać jakie odchylenia od społeczeństwa ma dany obywatel lub jeżeli coś niedobrego zdarzyło się w jego życiu, psycholog po zachowani i gestach potrafi rozpoznać czy coś takiego rzeczywiście miało miejsce.  Psychologia zajmuje się wieloma procesami jest to bardzo rozbudowana nauka. Pierwszym procesem może być na przykład proces poznawczy. Proces ten jest odpowiedzialny za to jak człowiek postrzega świat jak go definiuje, co mu się podoba w społeczeństwie a co niekoniecznie uważa za interesujące.  Zajmuje się również wyobraźnią człowieka. Ten proces psychologii możemy nazwać psychologią poznawczą. Kolejnym odgałęzieniem psychologii jest psychologia rozwoju człowieka. Bada ona zachowania człowieka w każdym etapie jego życia. Od wielu lat przyjmuje się że tych etapów jest aż dziesięć. Pierwszym etapem jest zapłodnienie.

Kolejnym etapem po urodzeniu już dziecka jest niemowlęctwo. Okres ten trwa do 1 roku życia dziecka. Dziecko jest wtedy narażone w dużym stopniu na niepożądane czynniki zewnętrzne. Następnym etapem jest wczesne dzieciństwo i przyjmuje się że trwa ono od 2 roku życia do 4 wtedy wówczas dziecko uczy się mówić chodzić i innych podstawowych czynności. Kolejny etap to średnie dzieciństwo w którym malec ma możliwość poznania kolegów na podwórku, lub zostaje wysłany do szkoły.  Następny okres to późny okres dzieciństwa. Definiujemy nim dzieci które są pomiędzy 7 a 12 rokiem życie, wtedy bowiem zaczynają się prawdziwe obowiązki ponieważ malec idzie do szkoły.  Po okresie późnego dzieciństwa przychodzi najbardziej burzliwy okres, mianowicie dojrzewanie, nastolatki są wtedy najmądrzejsze i nie da im się nic powiedzieć. Po okresie dojrzewania są jeszcze cztery etapy, a mianowicie: wczesna dorosłość, dorosłość, starość, śmierć.

Olimpiady szkolne

Nieraz słyszy się na imieninach, imprezach rodzinnych, jak rodzice chwalą się swoimi dziećmi. Najczęściej tak jest, kiedy dziecko wyróżnia się ponad inne i ma jakąś szczególną zdolność do pewnego przedmiotu szkolnego. Wówczas motywują je jeszcze do większego działania. Częstszej nauki tegoż właśnie przedmiotu i ciągłego szkolenia się. Chodząc na wywiadówki dowiadują się o różnych olimpiadach i konkursach szkolnych i co za tym idzie, (bardzo często tak jest) nie dają dziecku spokoju, dopóki to nie weźmie udziału w takim konkursie przedmiotowym. Oczywiście nie ma nic w tym złego, choć bardzo duża liczba osób bierze w nich udział pod presją i naciekiem ze strony rodziców oraz nauczycieli. Z jednej strony to dobrze, bo popychanie w tym kierunku pewnie wyjdzie w przyszłości na dobre, a nadmiar wiedzy na pewno nie zaszkodzi.

Oczywiście są też i tacy uczniowie, którzy startują w olimpiadach z zamiłowania, ale także i po to, by coś udowodnić. Kolejną niezwykle istotną i często spotykaną przyczyną jest zwykła uczniowska, międzyludzka rywalizacja, choć nie zawsze przyjazna. Mimo wszystko ta rywalizacja mobilizuje do dalszej nauki, zdobywania nowych doświadczeń, poznawania nowych rzeczy, oczywiście nie za darmo, bo można otrzymać nagrody. Choć i tak już bardzo dużą nagrodą jest zajęcie miejsca na podium, wówczas sama duma i zadowolenie z siebie jest nagrodą. Już nie mówiąc o dzieciach, ale rodziców rozpiera duma, ze ich pociecha zdobyła jaką nagrodę.

Potem oczywiście będą mieli pretekst, by chwalić się tym przed swoją rodziną i znajomymi. Często jest to właśnie taki konkurs między samymi dorosłymi, którzy mają zdolniejsze dziecko. Nie zawsze  jest to zdrowe, ale bardzo często spotykane i doprowadza do różnorakich sytuacji i rzeczy. Czasami jest to właśnie rywalizacja, gdzie tak naprawdę „walczą” ze sobą rodzice. Mimo wszystko, to i tak wygrana w konkursie jest bardzo miłym doświadczeniem, które warto przeżyć. Dlatego warto jest się uczyć i zostać za to wynagrodzonym właśnie w ten sposób.